Jeminee, ik ben al 3 dagen aan het stuiteren. Vol adrenaline in m’n lijf zodat ik de laatste 2 avonden pas na 24.00 uur in bed lig (en dat is voor mij echt veel te laat). En terwijl ik in bed lig, blijft het stuiteren maar doorgaan. Bizar!

IK HEB HET GEVONDEN!

Donderdag en vrijdag was ik bij een businesscoaching event. Ik had me aangemeld omdat het me een goed idee leek om iets meer te leren over het hele ondernemerschap. Nu loopt mijn praktijk eerlijk gezegd goed en heb ik niet te klagen, maar ik had toch zo het gevoel dat er vast kneepjes in het vak zijn die handig zijn om te leren. Dus ik ging donderdag op weg, nog niet echt wetend wat ik zou kunnen verwachten.

Ik kwam aan in het hotel waar het event gehouden werd, en ik zag heel erg veel mensen. Die allemaal aan het praten waren. Hard. Want niemand kon elkaar verstaan, dus het volume per persoon ging flink omhoog. Waar was ik in godsnaam terecht gekomen?! Trekt mijn hooggevoelige brein dit?
Eenmaal in de zaal kwam de businesscoach op het podium en begon. Leuk, ik herkende mezelf meteen in haar manier van communiceren: lekker duidelijk en ook wel confronterend, met veel humor. Nice! Ik keek om me heen en zag een deel er net zo bij zitten als ikzelf (afwachtend en nieuwsgierig). Een ander deel zat op het puntje van haar stoel en aanbad werkelijk de coach op het podium. Lachen om elke zin, inzoomend op het podium, opkijkend tegen deze vrouw die ze wel zou moeten leren om succesvol ondernemer te worden, want tot nu toe lukt het op eigen kracht niet zo goed. Wat overigens prima is. Maar ik werd wel een beetje lacherig van die aanbidderigheid. Kon er niets aan doen. Laten we nou vooral allemaal normaal blijven doen, dacht ik. Hier staat een vrouw die haar werk doet en die ons iets wil leren, maar ook wil verkopen. En dat je haar aardig, sympathiek of wat dan ook vindt, prima, maar lachen om elke beweging en elk woord vind ik toch wel een beetje overdreven. Later zou ik daar overigens wel deels op terugkomen…

Ik had haar aangehoord, ijverig mee zitten schrijven en alle vragen beantwoord die ze ons stelde. Eenmaal ’s avonds thuis, was ik behalve doodmoe, werkelijk enorm geïnspireerd. Ik was helemaal verbaasd! Ik heb tot laat in de avond gemijmerd over mijn ideale klant en andere zaken, en was positief verrast door deze dag.

De volgende dag gingen we verder op de inhoud van de dag ervoor. De businesscoach begon te praten, verhalen te vertellen en te vragen. En opeens was ie daar: de brok in m’n keel. De tranen in m’n ogen. Wat gebeurde hier? De vragen die ze stelde, de manier waarop, en wat dat opriep bij mij, was zo confronterend! En zo ontzettend fijn! Ik hou er namelijk enorm van om geconfronteerd te worden met mezelf. En dat meen ik echt. Bij mij komt er dan altijd iets los wat ik wel al wist, maar waar ik nog niet de kern van voelde. En dat voelen gebeurde. Big time! Ik hing inmiddels aan haar lippen en realiseerde me dat ik duidelijk haar ideale klant ben.

Gedreven door het vuur in mij, heb ik gisteravond enorm hard verder gewerkt aan m’n missie. Aan waar ik voor sta en wat ik wil brengen aan kinderen en ouders. Zodat ze zo onbezorgd mogelijk door het leven gaan en genieten van elkaar. Dat kinderen hobbels kunnen nemen en stabiel volwassen worden. En zo meer. Ik VOEL het en dat gevoel laat ik niet meer gaan. Ik haal er alles uit wat erin zit, want nu weet ik wat het precies is. I shine!